Thomas' Canadablog

24/7/2010 Bye Canada

canadathomas — Sun, 25 Jul 2010 06:24:23 +0000

Het zat er aan te komen, mijn visum is vervallen. Meteen komt er een heel hoofdstuk dat tot zijn einde komt, of misschien toch niet, er is immers nog altijd de mogelijkheid tot een job. Voor het eerst sinds lang bevind ik mij echter weer op Europees grondgebied, voorlopig zit ik vast op de luchthaven van Zurich, maar ik neem aan dat dat maar tijdelijk is en absoluut niet zo erg als de 15 uur die ik op de luchthaven van Montréal mocht doorbrengen. Ja, ge leest het goed, 15 uur. In feite heb ik nauwelijks geslapen sinds ik vertrokken ben uit Saskatoon. Dat is toch al minstens 36 uur wakker. De registratie voor mijn vlucht ging pas open om 14 uur, en ik was toegekomen om 2 uur, veel kon ik dus niet echt doen. Uiteindelijk heb ik toch nog een klein poosje in de stad waar het allemaal begon kunnen doorbrengen, doch echt de moeite was het niet. Meteen viel op hoe bedrukkend het klimaat van Montréal wel niet is, ik was dat compleet vergeten, allicht omdat ik eraan gewend was geraakt in de twee maand dat ik er gewoond heb. Ook het levendige karakter van de stad was zeer opvallend. Zonder twijfel is Montréal de meest levendige stad in Canada, het viel misschien niet op in vergelijking met de Gentse Feesten, maar na een jaar in de rest van het land vertoefd te hebben valt het speciale karakter van Montréal enorm op. In dit hele jaar heb ik echter veel meer gedaan dan Montréal. Ik ben ondergedompeld geweest in drie verschillende culturen en taalgroepen, die van Québec, die van Engelstalig Canada, en die van de Inuits, en over andere culturen heb ik ook een en ander geleerd. Ik heb in een enorme variëteit aan landschappen vertoefd: toendra’s, regenwouden, prairies, bergen, meren, en nog veel meer, en ik heb een tweede thuis gevonden in Vancouver. Over het hele traject heb ik enorm veel mensen leren kennen en zelfs al waren niet al mijn ervaringen positief, er is weinig tot iets waar ik echt spijt van heb. Nu nog twee dagen nagenieten op de Gentse Feesten en dan zal ik een uitgebreidere recapitulatie van alles proberen geven.

Nederlands Français English

C’était inévitable, mon visa a expiré. La fin d’un chapitre de ma vie, ou peut-être pas, souvenez-vous de la possibilité d’un job. Mais, pour la première fois dans un long temps je me trouve en Europe. Pour le moment je suis coincé à l’aéroport de Zurich, mais ce n’est qu’un petit inconvénient temporaire, pas comparable au 15 heures que j’ai attendu à l’aéroport de Montréal. Oui, en effte, 15 heures. En faite je n’ai presque pas dormi depuis que je suis parti de Saskatoon, il y a au moins 36 heures. La régistration de mon vol ne s’ouvrait qu’a 14 heures et moi j’avais arrivé a 2 heures, donc il n’y avait pas grand chose que je pourrais faire. Éventuellement j’ai pu faire un petit promenade dans la ville où tout a commencé, mais je n’avais pas vraiment beaucoup de temps. Le climat étouffant me frappait immédiatement, c’était quelque chose que j’avais complètement oublié, probablement parce que je m’en avais habitué. Le caractère vibrant de la ville était aussi très claire. Montréal est sans doute la ville la plus vibrante au Canada. Ce n’était peut-être pas si frappant après les Fêtes de Gand, mais après avoir passé un an dans le reste du pays le caractère spécial de Montréal est très claire. Cependant, j’ai fais beaucoup plus pendant cette année que Montréal. J’ai été immersé dans trois groupes culturelles et linguistiques: les Québécois, les Canadiens anglophones et les Inuits, et j’ai aussi apris des choses sur des autres cultures. J’ai visité une énorme variété de paysages: des toundras, des forêts, des prairies, des montagnes, des lacs et beaucoup plus, et j’ai trouvé une seconde maison à Vancouver. Pendant tout mon voyage j’ai rencontré plein de gens, et même si mes expériences n’étaient pas toujours positives, il y a peu de choses (si il y en a) que je regrette. Maintenant il est temps pour un après-fête aux Fêtes de Gand et après ça j’essayerai de donner une récapitulation plus détaillée.

Nederlands Français English

It was bound to happe, my visa expired. An entire chapter that has come to an end, or has it, don’t forget the possible job that awaits me. For the first time since long I’m on European soil, right now I’m stuck at the Zurich Airport, but I assume that’s only a temporary inconvenience, nothing like the 15 hours I had to wait at the airport of Montreal. Yup, you read it, 15 hours. In fact I barely slept since I left Saskatoon, over 36 hours ago. Check in at Montreal opened at 2pm and I had arrived at 2am, hence there was very little I could do. But eventually I did get into the city where it all began for a little while, not that it was an impressive amount of time, but still. The stuffy climate of Montreal immediately became painfully clear, I had completely forgotten about that, probably bacause I had gotten used to it when I lived there. The city’s vibrant character was also hard to miss. There is no doubt that Montreal is Canada’s most vibrant city, it might not have looked all that special compared to the Ghent Festival, but after spending a year in the rest of the country, the special character of Montreal is very obvious. I have however done way more in this year than just Montreal. I have been immersed in three cultural and linguistic groups: Quebecers, English Canadians and Inuit, and I have learned about a lot of other cultures too. I have seen an enormous variety of landscapes: tundras, rain forests, prairies, mountains, lakes and way more, and I have found a second home in the city of Vancouver. I have met tons of people over my entire journey, and even though not all my experiences were positive, there’s little to nothing that I really regret. Now it is time for a well deserved 2 day afterparty at the Ghent Festival and after that I’ll try to write a more detailed recapitulation.

21/7/2010 – 23/7/2010 Saskatoon

canadathomas — Sat, 24 Jul 2010 14:53:09 +0000

Nederlands English Français

Saskatoon is een redelijk kleine stad, waar niet al te veel te beleven valt. Het ligt te midden van de prairies in een uitgestrekt plat landschap. Een zeer interessante attractie is het Wanuskewinpark. Het ligt een eindje buiten de stad en is niet al te makkelijk bereikbaar, maar het is zeker de moeite. Het is in zijn geheel gewijd aan inheemse bevolking en in tegenstelling tot het omliggende land is dit een valleigebied met serieuze reliëfverschillen, daarenboven zijn er ook verschillende archeologische sites te bezichtigen van in pre-contacttijden, een ideaal gebied om te wandelen. Er is ook een klein restaurant en museum, met enkele tentoonstellingen en demonstraties. Er werd getoond hoe een tipi wordt opgetrokken, de kinderen mochten hier zelfs bij meehelpen en een knap Cree-meiske gaf haar eerste publieke dansdemonstratie, waarbij ze, ondanks het feit dat ze al gans haar leven danste, verging van de zenuwen, zonder reden zo bleek, maar plankenkoorts is nu eenmaal niet eenvoudig weg te krijgen. In het stadscentrum was er nog het Tastes of Saskatchewan festival. Verschillende restaurantketens hadden standjes waar mensen hun specialiteiten konden uitproberen voor een schappelijke prijs.

Nederlands English Français

Saskatoon is a reasonably small city, that hasn’t got too much to offer. It’s located in the middle of the prairies in a vast flat landscape. A very interesting attraction is the Wanuskewin park. It’s a ways out of town and it’s not easily accessible, but it’s definitely worth your while. It is totally focused on the indiginous population and unlike the surrounding land, this is a valley area with obvious topography fluctuations, on top of that there’s several archeological sites from pre-contact times to be seen. All in all an ideal area to walk around in. There’s also a small restaurant and museum, with expositions and demonstrations. They showed us how a tipi was built, in fact the kids were allowed to help in the building and a cute Cree girl gave her first public dancing demonstration, and despite the fact that she’s been dancing all her life, she was clearly very nervous, for no reason to be honest, but I guess stage fright is hard to overcome. Downtown there was the Tastes of Saskatchewan festival: several restaurant chains had stands in which people could taste their specialties for a decent price.

Nederlands English Français

Saskatoon est une ville assez petite, où il n’y a pas grand chose a faire. La ville se situe au milieu des prairies dans un vaste environnement plat. Une attraction tres intéressante est le Parc Wanuskewin. Ce parc est quelques kilomètres hors de la ville et pas trop facile à atteindre, mais ça vaut la peine. Wanuskewin se concentre complètement sur les peuples endogènes et contrairement au pays environnant, ceci est un environnement de vallées avec de grandes différences de relief, en plus il y a plusieurs sites archeologiques des temps avant le contact Européen, idéal pour des promenades. Il y a aussi un petit restaurant et un petit musée, avec des expositions et des démonstrations. On nous a montré comment à faire un tipi, en faite les enfants pouvaient assister dans la construction, et il y avait une fille Cri mignonne qui dansait sa première démonstration publique et bienqu’elle aie été un danseuse pendant toute sa vie, elle était vraiment nerveuse, sans raison je dirai, mais le trac n’est pas facile a éliminer. Au centre-ville il y avait encore le festival “Tastes of Saskatchewan”. Plusieures chaînes de restaurants avaient une kiosque où l’on pouvait goûter leur spécialités pour un raisonable prix.

18/7/2010 – 21/7/2010 Drumheller

canadathomas — Sat, 24 Jul 2010 13:16:08 +0000

Nederlands English Français

Als geoloog, was Drumheller een plaats die ik uiteraard moest bezoeken. De Badlands tonen een fantastisch kliffen- en klovennetwerk, met een zeer duidelijke gelaagdheid. Deze plek is zeer zeker een welkome afwisseling in vergelijking met de omliggende graslanden. De belangrijkste attractie in Drumheller is uiteraard het Royal Tyrrell Museum, dat massa’s dinosaurussen en andere fossielen tentoon stelt, daarnaast biedt het ook interessante, geleide tochten in de Badlands aan. Het museum ligt ongeveer een uur wandelen van het dorp. Op zich niet zo’n probleem, het is immers een vrij droge streek, maar de regen lijkt mij overal te volgen en op de eerste dag mocht ik dan ook in de gietende regen naar het museum wandelen. Ikzelf had er niet zo’n probleem mee, maar mijn kodak was minder gelukkig en heeft er dan ook in het museum de brui aan gegeven, waardoor ik helaas nauwelijks foto’s heb. Desalniettemin werd ik duidelijk geapprecieerd, want toen ik vertrok evacueerden ze het hele museum om mij toch maar een waardige escorte te geven.

Nederlands English Français

Being a geologist, Drumheller was of course a place I couldn’t skip. The badlands show a magnificent cliff and fissure network with very apparent bedding. There is no doubt that this place is a welcome change compared to the surrounding prairies. Drumheller’s main attraction is the Royal Tyrell Museum, which shows loads of dinosaurs and other fossils, apart from that it also offers interesting guided tours through the Badlands. The museum is about an hour walk out of town, this wouldn’t usually be to much of an issue, the area is pretty dry, but as the rain seems to follow me everywhere I had a nice hike in the downpouring rain. It wasn’t as much of a problem to me as it was to my camera though, I wasn’t too far in the museum when it decided that it would stop functioning for the rest of the day, which unfortunately caused me to not have a great deal of pictures. Nevertheless, my presence was obviously appreciated, as when I left they evacuated the entire museum to make sure I had a decently sized escorte.

Nederlands English Français

Étant géologue, Drumheller était évidemment un place que je devais visiter. Les Badlands montrent un réseau fantastique des falaises et fissures, avec des couches très apparentes. Cette place est certainement un changement de décor bienvenu des prairies environnantes. L’attraction la plus importante de Drumheller est le Royal Tyrrell Museum, qui montre plein de dinosaures et d’autre fossiles. Le musée offre aussi des tours guidés intéressants dans les Badlands. Pour arriver au musée, il fallait que je me promenait pour au moins une heure, ce qui n’est pas vraiment un trop grand problème car c’est un endroit assez sec, mail la pluie me suit et ma première journée j’ai dû faire le promenade dans une douche extrême. Le problème n’était pas trop grand pour moi, mais mon kodak ne l’aimait pas, je n’était pas trop loin de la musée quand il décidait qu’il ne voulait plus rien faire pour le reste de la journée. Toutefois mas présence était bien apprécié, car quand je partait, ils ont évacué tout le musée pour être sure que j’avais une escorte assez grande.

16/7/2010 – 18/7/2010 Calgary

canadathomas — Sat, 24 Jul 2010 12:16:41 +0000

Nederlands English Français

De beste beschrijving die ik voor Calgary kan bedenken is een pokkelelijke, pokkedure cowboystad. Toevallig was ik in de stad tijdens de Stampede, een jaarlijks weerkerend rodeofestival, en een ongelofelijk dure aangelegenheid die enorm veel toeristen lijkt aan te trekken. Ik ben daar toch wel efkens binnen gegaan en heb redelijk wat tijd in het indianendorp doorgebracht, dat was veruit het meest interessante, en ge moest er niets voor bijbetalen. Ik was op tijd om wedstrijden in het hoepeldansen, indrukwekkend, en keelzingen, geen fan, te zien en wat later mocht ik ook een tipirechttrekkoers (ja man wat een woord) meemaken. Ik ben redelijk onmiddellijk fan geworden van de Blackfoot Chicks with Sticks, ik bedoel met zo’n naam kunt ge niet anders dan ervoor supporteren. Als zij een Facebookpagina hebben, ik word direct fan. Jammer dat ze uiteindelijk aan de zenuwen ten onder zijn gegaan. De attractie in Calgary die mij in alle geval het meest welgevallen is, was Heritage Park. Het is een zeer grote en gevarieerde historische site, waar ook ritten met een stoomtrein of -boot kunnen gemaakt worden. Voor de rest viel Calgary echter tegen, al hebben de aanwezigheid van voetgangersstraten en fietspaden mij aangenaam verrast.

Nederlands English Français

The best description I can think of for Calgary is a buttugly, extremely expensive cowboy city. Coincidentally I was in town during the Stampede, an annual rodeo festival, and a really expensive event that apparently attracts a lot of tourists. I entered for a while and spent most of my time in the indian village, considering it was by far the most interesting, and you didn’t have to pay extra. I was just in time to see hoopdance, impressive, and throatsinging, not a fan, contests and a bit later I could alse behold a tipi raising race. I quite immediately became a fan of the Blackfoot Chicks with Sticks, I mean with a name like that it’s impossible not to cheer for them. If they’d have a Facebook fanpage, I’d immediately become a fan. Too bad their nerves got the better of them in the final. The attraction in Calgary that I liked most was Heritage Park, a very big historical site with a great variety of interpretion sites. It’s also possible to make rides in a steam train or steam boat. Calgarry was pretty disappointing for the rest though, I was quite pleasantly surprised however when I noticed the presence of pedestrian roads and bike paths.

Nederlands English Français

La meilleure description que je peux vous donner pour Calgary est une ville de cowboys, archichère et archilaide. Par hazard j’étais là pendant la Stampede, un festival annuel de rodéo, en une évènement assez chère qui apparemment attire beaucoup de touristes. J’y suis entré pour quelques instants et passé la plupart de mon temps au village Indien, certainement la partie la plus intéressante et il n’y avait pas de coûtes additionelles. J’étais à temps pour voir les concours de dance de cerceaux, très impressionnant, et de chants de gorge, pas un fan, et un peu plus tard j’ai vu des courses d’acroissement de tipis. J’était immédiatement fan des Blackfoot Chicks with Sticks, je veux dire, avec un nom comme ça c’est impossible de ne pas les supporter. Si elles avaient une page de Facebook je deviendrais fan immédiatement. Dommage que leurs nerfs ne les supportaient pas. L’attraction que j’ai aimé le plus à Calgary était Heritage Park, un grand site historique, très varié, où l’on peut aussi faire des tours en train et bateaux de vapeur. Pour le reste Calgary ne m’a pas vraiment plu, bienque la présence des rues piétonnières et des pistes cyclable m’aie surprise positivement.

6/7/2010 – 12/7/2010 Whitehorse

canadathomas — Sat, 24 Jul 2010 11:21:23 +0000

Nederlands English Français

Het heeft lang genoeg geduurd, maar uiteindelijk ben ik toch uit Vancouver weg geraakt, voor een bustocht van 3 dagen naar Whitehorse in de Yukon. Er was een overnachtstop in Dawson Creek, maar afgezien van het feit dat ge er kunt zwemmen is daar eigenlijk geen zak te doen en mensen tussen de 16 en de 35 zijn nagenoeg afwezig. De rit zelf was ook niet helemaal wat ik verwacht had, een groot stuk van centraal BC is ruraal en het is pas ver in het noorden dat er echte wildernis optreed. Daar is het echter zeker de moeite en een kudde bizons zien is nagenoeg gegarandeerd. De Yukon zelf is een grote wildernis, drie kwart van de mensen woont in Whitehorse en een echt grote stad zou ik dat niet noemen. Mijn dag van aankomst (om drie uur ‘s ochtends) was een pokkehete dag. Ideaal weer om in de Yukonrivier te zwemmen en het vrouwelijk schoon te checken, en geloof mij vrij, er is meer vrouwelijk schoon dan men zou verwachten in Whitehorse. De volgende dagen was het weer iets minder heet, het regende wat ‘s ochtends, maar voor de rest was het droog dus ging ik voor wat meer avontuur. Met een andere CS’er heb ik de Greyberg beklommen (en recht door de bossen en kliffen naar beneden geklommen) en gekampeerd. Naast al dit buitendeurse gebeuren heb ik ook nog de SS Klondyke bezocht, een oud schip dat instond voor het erts-, goederen- en passagierstransport in de Yukon, en heb ik een oud trammetje gepakt. Het is jammer dat ik geen auto meer had, want ik had gaarne de omstreken wat verkend.

Nederlands English Français

It took me long enough, but eventually I managed to get out of Vancouver, for a three day busride to Whitehorse in the Yukon. There was an overnight stop at Dawson Creek, but apart from the fact that you can swim there, there’s squat to do in that place and people in between the ages of 16 and 35 are practically nonexistent. The ride itself wasn’t exactly what I had expected, a large part of central BC seems to be pretty rural and it’s only far up north that the wilderness is starting to take over. It’s pretty neat up there though and seeing a herd of buffalo is practically guaranteed. The Yukon itself is one big wilderness, three quarter of all its people live in Whitehorse, and that’s hardly a big city. My day of arrival (at 3am) was an incredibly hot day. The weather was ideal to swim in the Yukon river and check out the local girls, and believe me, there’s a lot more girls to check out than you’d expect in such a small town. The weather was a bit cooler on the following days, with a bit of rain in the morning, but pretty dry for the rest so I went for the more adventurous approach. With an other couchsurfer I climbed up Grey Mountain (and climbed down through the woods and cliffs) and camped. Apart from all this outdoorsy stuff, I also visited the SS Klondyke, an old ship that was used for the transportation of ore, goods and passengers across the Yukon, and I took an old tram. It was really too bad that I didn’t have a car anymore, cause I would have loved to explore the surroundings.

Nederlands English Français

Ça m’a pris assez longtemps, mais éventuellement j’ai réussi à partir de Vancouver pour un voyage de 3 jours en bus. Il y avait un arrêt d’une nuit à Dawson Creek, on y peut nager, mais ça c’est vraiment tout ce qu’on y peut faire. Des gens entre les ages de 16 et 35 y sont pratiquement absent. La conduite n’était pas vraiment ce que j’avais attendue non plus. Le centre de la C-B est apparemment assez agriculturel et ce n’est pas avant qu’on est assez loin au Nord que le pays devient sauvage, mais là le pays est vraiment très impressionant, et c’est presqu’une certitude qu’on y voit des bisons. Le Yukon lui-même est une grande brousse, 3 quarts de tout les gens habitent à Whitehorse, et ce n’est vraiment ce que j’appellerai une grande ville. Quand je suis arrivé (à 3 heures du matin) c’était une journée extrèmement chaude. Le temps était idéal pour une plongée dans la rivière Yukon et pour regarder les beautés locales, et sans blagues, il y a beaucoup plus de belles filles à Whitehorse qu’on aura cru pour une ville de sa grandeur. Les prochains jours étaient moins étouffants, il pleuvait un peu pendant le matin, mais il faisait assez sec pendant le reste de la journée, donc j’ai cherché un peu plus d’aventure. Avec un autre couchsurfeur j’ai monté (et descendu au milieu des forêts et des falaises) la montagne Grey, et on a aussi campé. Apart de tous ces trucs dehors j’ai aussi visité l’SS Klondyke, un vieux bateau qui était utiliser pour les transport des minéraux, du fret et des passagers au Yukon, et j’ai pris un vieux tram. C’est dommage que je n’avais plus ma voiture car j’aurais bien aimé découvrir l’endroit un peu plus.

5/2010 – 7/2010 The Vancouver Conspiracy

canadathomas — Sat, 24 Jul 2010 09:59:39 +0000

Nederlands English Français

Het was de bedoeling dat ik eind mei, na de provinciale kampioenschappen Vancouver zou verlaten. Ik geef toe, de NVFC wilde heel graag dat ik bleef en ik heb dan ook naar geologenjobs in Vancouver gezocht, om deze optie open te houden maar het succes hiervan was niet onmiddellijk. Desalniettemin leek Vancouver niet van zinnen mij te laten gaan. Vlak voor ik eindelijk Vancouver zou verlaten, kreeg ik een auto-ongeluk toen ik opweg was naar de fitness. Dankzij een hele hoop verzekeringszever (proficiat ICBC, bij deze hebt ge VANOC ver achter u gelaten als mijn minst favoriete bedrijf), heeft het een tijd geduurd en redelijk wat gekost tegen dat ik eindelijk de blikschade aan mijn auto kon herstellen, maar goed, uiteindelijk is het karretje hersteld geraakt, dus in juni heb ik nog maar eens geprobeerd van weg te geraken. Ver ben ik niet geraakt. De pook besloot vlak na de Hastingstunnel van er de brui aan te geven, waardoor ik vastzat in derde. Een poging van de auto bergop te verplaatsen had een knal in de versnellingsbak tot gevolg en uiteindelijk heb ik mijn wagen dan maar compleet achter gelaten en mijn nummerplaten ingeleverd. Heb dan maar besloten van met de bus verder te reizen, doch ook nu bleek Vancouver een listige tante: een dag voor ik naar Whitehorse vertrok, kreeg ik een telefoontje van een van de jobs waarvoor ik had gesolliciteerd. Mijn reis naar Whitehorse kon gelukkig nog steeds doorgaan, maar ik mocht toch maar mooi een vlucht naar Vancouver terugboeken. Misschien moet ik mijn conclusies hier maar uit trekken, is er nog iets dat ik in Vancouver moet verwezenlijken of is Vancouver gewoon de plaats waar ik thuishoor? De tijd zal het uitwijzen.

Nederlands English Français

My initial plan was to leave Vancouver after the BC provincials at the end of May. I admit the NVFC was very keen to keep me in town and hence I did apply for some geology jobs in Vancouver, so I could keep this option open, but I didn’t really have immediate success. Nevertheless Vancouver was less than keen to let me go. Not too long before I planned to leave Vancouver, I got involved in a car crash while I was on my way to the gym. Thanks to a whole lot of insurance bullshit (congrats ICBC, you are now my least favourite company, leaving VANOC very far behind), it took me quite a while and quite some cash to get my car fixed, but oh well, eventually I got it fixed, so in June I tried to leave town again. I did not get very far. Just past the Hastings tunnel, the stick decided to go on a strike, leaving my car stuck in third gear. A later attempt to get te car moving uphill resulted in a boom in the transmission box and eventually I had to ditch the car and turn the licence plates back in. I decided to continue my travels by bus, but once again Vancouver proved to be a cunning wench: a day before I left for whitehorse I got a phone call from one of the companies for which I had applied. Luckily my journey to Whitehorse could still go on but I had to book a flight back to Vancouver for a job interview. Maybe I should draw my conclusions out of all this. Do I still have unfinished business here? Is this just the place for me? Time will tell.

Nederlands English Français

Mon plan initiel était de partir de Vancouver à la fin de Mai, après le championnats provinciaux. j’avoue: la NVFC voulait que je restait et pour garder cette option j’ai cherché quelques boulots de géologue à Vancouver, sans succès immédiat. Toutefois, Vancouver n’avait pas l’intention de me lesser partir. Juste avant que je voulait partir, j’ai eu un accident en route pour le gymnase. Grace à l’insurance (félicitations ICBC, t’as réussi à être beaucoup pire que VANOC) ça m’a prix beaucoup de temps et d’argent avant que je pouvait réparer ma voiture, mais éventuellement j’ai pu le faire et en juin j’ai denouveau essayé de partir de Vancouver. Je n’arrivais pas très loin. après le tunnel Hastings, l’embrayage a décidé de faire la grêve, résultat: char bloqué en troisième vitesse et quand on a essayer de la bouger sur une colline, la transmission a simplement explodé. Éventuellement j’ai du abandonner mon auto et annuler mes plaques. Après toute cette merde, j’ai décidé de continuer en autobus, mais Vancouver est une maline: le jour avant que j’allait partir pour Whitehorse, une des compagnies où j’avais appliqué pour un boulot, m’a appelé. Heureusement mon voyage vers Whitehorse pouvait continuer, mais j’ai dû chercher des vols pour Vancouver pourque je pourrait faire cet interview. Peut-être qu’il faut que je prends mes conclusions. Ai-je encore des choses à faire ici? Est-ce la ville pour moi? L’avenir le dira.

30/4/2010 – 8/5/2010 Vancouver Island

canadathomas — Sat, 24 Jul 2010 08:52:09 +0000

Nederlands English Français

Het werd tijd om Burnaby vaarwel te zeggen en opnieuw te beginnen reizen. Veel van mijn vrienden waren al vertrokken uit Vancouver, dus het moment was zeker niet slecht gekozen. Bijgevolg sprong ik in mijn recent gekochte Kia Rio van 2001 en pakte een overzet naar Victoria, hoofdstad van Brits-Columbië en grootste stad op het eiland. Het was niet de eerste keer dat ik deze boot nam, maar ik kan ze iedereen aanraden want het is een prachtige rit. Als stad is Victoria het best te vergelijken met Québec en Ottawa, in die zin dat het een aantrekkelijke doch kalme stad is. Vanuit Victoria reed ik langs de enige belangrijke baan op het eiland noordwaarts. Eenmaal voorbij Nanaimo, de tweede grootste stad op het eiland, wordt het gebied snel wilder en in het noorden zijn beren een zeer algemeen zicht, vanaf hier zou ik alle nachten in mijn tent doorbrengen. De snelweg stopt in Port Hardy, in de uiterste noordoosthoek van het eiland. Vanaf hier volgde ik een aardeweg westwaarts naar Cape Scott Park, alwaar ik mijn eerste glimp van een onbelemmerde Stille Oceaan opving, zeker een plek die de moeite waard is, al is ze moeilijk bereikbaar. Het westen verkennen is veel moeilijker dan het oosten. Het is er veel woester en er is dan ook geen doorlopende weg. De rit terug zou dan ook een zigzag van westwaarts en terug naar de snelweg worden, met stops in Strathcona-Park, Pacific-Rim-park (langs de toeristische walvisplaatsen Tofino en Ucluelet), het Cowichan-meer en het Juan-de-Fuca-Park. Het eiland is ongetwijfeld een fantastische plek om erop uit te trekken. De grootste troef is de wildernis en het natuurschoon, walvisspotten is ook een belangrijke trekpleister al heb ik mij daar niet echt mee beziggehouden.

Nederlands English Français

The time had come to leave Burnaby behind and start travelling again. A lot of my friends had left Vancouver, so the timing was pretty good. Hence I hopped into my recently bought 2001 Kia Rio and took the ferry to Victoria, capital of British Columbia and biggest city on the island. It wasn’t the first time that I took this boat, and I will definitely vouch for the fact that it is a marvelous ride. As a city Victoria can be compared to Québec or Ottawe, as in: it is quite an attractive city, but it’s pretty calm. From Victoria I took the only important highway on the island to the north. Once I passed Nanaimo, the island’s second city, the area soon became a lot more savage and up north bears are often seen, from this point on I’d spend all my nights in my tent. The highway stops in Port Hardy, in the far Northeast of the island. Here I took a dirt road west to Cape Scott Park, where I caught my first glimpse of the unobstructed Pacific Ocean, definitely a spot worth visiting even if it’s hard to reach. Exploring the West is a lot harder than the East. There is no continuous road along the Westcoast, which is a lot more savage than the island’s Eastcoast. Hence the ride down was more of a zigzag of going west and heading back to the highway. I had stops in Strathcona Park, Pacific Rim Park (near Tofino and Ucluelet, popular because of the whale spotting tours), Lake Cowichan and the Juan de Fuca trail. There is abolutely no doubt about it that the island is a magnificent place. It’s wild and natural beauty are definitely its most important trumpcards, whale spotting also attracts a lot of people, but I myself didn’t do any spotting.

Nederlands English Français

Le temps était arrivé de dire adieu à Burnaby et de continuer mes voyages. Beaucoup de mes amis avaient déjà abandonné Vancouver, donc le moment était bien choisi. Je sautait dans mon Kia Rio de 2001 et prenait le traversier vers Victoria, capitale de la Colombie Brittanique et plus grande ville de l’île. Ce n’était pas la première fois que je prenait ce bateau, mais la mervielle du voyage ne sesse jamais à m’étonner. On peut comparer Victoria avec la ville de Québec ou Ottawa, c’est une belle ville, mais elle est assez calme. Commençant à Victoria je suivait la seule grand route sur l’île vers le Nord. Une fois qu’on a passé Nanaimo, la deuxième ville de l’île, l’endroit devient rapidement plus sauvage et au Nord des ours sont souvent vus. De ce moment-ci toutes mes nuits seraient dans ma tente. L’autoroute s’arrête à Port Hardy au Nord-Est de l’île. À partir d’ici je prenait une route non-asphaltée vers le Parc Cape Scott au Nord-Ouest, où j’avais a première vue inobstruée de l’Océan Pacifique, surement un endroit qui vaut la peine de l’inaccessibilité. Découvrir l’Ouest est beaucoup plus dur que l’est. Le paysage est beaucoup plus sauvage et donc il n’y pas de grandes routes continues. Mon voyage de retour était donc en zigzag avec des détours vers l’Ouest et des retours vers la grande route, avec des arrêts au Parc Strathcona, au Parc Pacific Rim (avec les villages touristiques Tofino et Ucluelet), au Lac Cowichan et au Parc Juan de Fuca. L’île est sans doute un lieu fantastique pour faire des choses dehors. Le pays sauvage et la nature la donnent un air magique, les tours de baleines sont aussi très populaire, bienque moi, je n’aie pas pris le temps pour les faire.

1/2/2010 – 28/2/2010 Vancouver 2010

canadathomas — Wed, 24 Mar 2010 01:10:15 +0000

Nederlands English Français

Februari 2010, dat was de maand waarin het grootste circus dat deze stad ooit heeft gezien, in Vancouver zijn tent kwam opzetten: de Olympische Winterspelen, en ik mocht er werken. Ahum, ‘t is te zeggen, ware het niet voor het blauwe uniform en het belachelijke kaartje rond mijn nek, een mens had mij gemakkelijk iets anders wijs kunnen maken. Ik ben van geen kanten in de buurt van een evenement geweest, neen, ik werkte waar de bussen opgesteld en georganiseerd werden om het vervoer van toeschouwers en werkkrachten van Lonsdale Quay naar Whistler en de Cypressberg te verzekeren, een job waar complete chaos werd afgewisseld met totale doodsheid. Het kon een echte hel zijn, maar gelukkig waren onze vaste buschauffeurs ongelooflijk fijne en grappige kerels, wat de lange, slecht georganiseerde werkdagen een hoop draaglijker maakte. Het mag dan wel een luizige job geweest zijn, maar ik heb er tenminste nieuwe vrienden leren kennen, waarvan ik er helaas een aantal nooit meer zal zien.

Nederlands English Français

February 2010, that’s the month in which the biggest circus this city has ever seen, set up its tent in Vancouver: the Olympic Winter Games, and I was one of the lucky ones who could work for them. Cough, let me rephrase that, if it weren’t for the blue uniform and the ridiculous card around my neck, you could have easily fooled me. I never even came near an event, no, I worked where the buses were staged and organized to ensure the spectator and workforce transportation from Lonsdale Quay to Whister and Cypress Mountain, a job where complete chaos was intermitted with dead silence. It could be like hell, but luckily our regular drivers were extremely nice and funny guys, which made our long, badly organized days more bareable. It might have been a lousy job, but at least I made some new friends, some of which I will unfortunately never see again.

Nederlands English Français

Février 2010, ça c’était le mois où le plus grand cirque que cette ville a jamais vu, a mis sa tente à Vancouver: les Jeux Olympiques d’Hiver, et moi, j’y pouvais travailler. Ahum, c’est à dire, si je n’avais pas mon uniforme bleu et la carte ridicule au tour de mon cou, je pourrais avoir de sérieuses doutes. Je ne suis jamais été proche d’un événement, non, je travaillais où les bus étaient préparés et organisés pour assurer le transport des spectateurs et des employés de Lonsdale Quay vers Whistler et vers la montagne Cypress. C’était un boulot où le chaos complet était intermittent avec le désert total. De temps en temps, c’était l’enfer, heureusement nos chauffeurs réguliers étaient des gars super sympas et drôles, ce qui faisait les jours longs et mal organisés beaucoup plus vivable. Mais même si c’était un boulot assez nul, j’ai quand même rencontré quelques nouveaux amis, dont il y a quelques uns que malheureusement je ne verai plus jamais.

8/1/2010 – 11/1/2010 Seattle

canadathomas — Mon, 22 Mar 2010 01:10:27 +0000

Nederlands English Français

Seattle is gemakkelijk met de trein bereikbaar vanuit Vancouver en vermits ik mijn dagen maar zat te vullen met wachten op nieuws van mijn werkgever, en vermits er 50% korting was op de treinticketten, heb ik dan maar besloten om er eens een weekendje van tussenuit te trekken naar de bakermat van Starbucks, Jimi Hendrix en grunge. Seattle is een vrij progressieve stad, toch zeker naar Amerikaanse normen, de bussen in het stadscentrum zijn bijvoorbeeld gratis. Desalniettemin is er toch een enigszins andere mentaliteit merkbaar, al is het moeilijk te omschrijven. Ik heb mij in alle geval schitterend geamuseerd. Mijn gastvrouw, Kim, was een studente en wist de weinige tijd die ik in Seattle had tot op de seconde op te vullen. We bezochten markten, feestjes en zelfs een avondmaalfeestje bij enkele van haar vrienden, waar nog maar eens pijnlijk duidelijk werd dat ik een enorme aantrok heb op onvermoeibare vijfjarigen. Enkele attracties die we in Seattle bezocht hebben, zijn de kauwgommuur, het Experimental Music Centre, een interactief muziekmuseum (echt de moeite waard), het Science Fiction Museum en de Space Needle, een uitkijktoren met een toch wel aparte vorm. Bij deze laatste hadden we overigens enorm veel geluk, want we konden Mount Rainier zien, en die is kennelijk maar 9 dagen per jaar zichtbaar. Al bij al een zeer geslaagd tripje over de grens, en ja ze eten hier effectief biefstuk als ontbijt.

Nederlands English Français

From Vancouver, Seattle can easily be reached by train, and as I was filling my days with waiting from news from my employer and as train tickets were 50% off, I decided to escape it all for a weekend and go to the cradle of Starbucks, Jimi Hendrix and grunge music. Seattle is quite a progressive city, especially for the US, buses in the city centre were free for instance. Nevertheless a difference in mentality can be noted, even though it’s hard to describe. I, for my part, had a grand time. My hostess, Kim, was a student and managed to fill the little time I had in Seattle up to the second. We visited markets, parties and even a dinner party at some of her friends’ place, where once again it became painfully clear that unexhaustable five year olds just love me way too much. Some of the attractions we visited in Seattel were the bubble gum wall, the Experimental Music Centre, an interactive music museum (definitely worth your while), the Science Fiction Museum and the Space Needle, a lookout tower with quite an unusual shape. We were extremely lucky at this last one by the way, as we could see Mount Rainier, which is only visible during 9 days a year. All in all this trip across the border was very worthwhile, and yes, they do eat steak for breakfast over here.

Nederlands English Français

Seattle est une ville qu’on peut facilement atteindre en train de Vancouver et comme je ne faisais qu’ attendre des nouveaux de mon employeur et comme les billets de train étaient à moitié prix, j’ai décidé de me sauver de tout cela et d’aller visiter le lieu d’origine de Starbucks, Jimi Hendrix et le grunge. Seattle est une ville assez progressive, certainement pour une ville américaine, p.ex. les bus sont gratuit au centre-ville. Toutefois on peut constater une différente mentalité, bienqu’ell soit difficile à décrire. Moi, en tout cas, j’ai eu un temps merveilleux. Mon hôtesse, Kim, était étudiante et a réussi à remplir toutes les secondes de mon temps limité à Seattle. On a visité des marchés, fait des fêtes et même un souper chez quelques de ses amis, où denouveau il est devenu péniblement claire que des jeunes enfants de cinq, avec beaucoup trop d’énergie, m’aiment beaucoup trop. Quelques attractions qu’on est allé voir en ville sont le mur de chewing gum, l’Experimental Music Centre, un musée intéractive au sujet de la musique (vraiment très chouette), le Science Fiction Museum et le Space Needle, une tour d’observation avec une forme plutôt spéciale. On était d’ailleurs trés chanceux avec notre vue car le Mount Rainier était visible, ce qui se passe que 9 jours par an. En tout cas, mon petit voyage à travers de la frontière était certainement un succès, et oui ils mangent du bifteck ici comme déjeuner.

11/11/2009 – … Vancouver

canadathomas — Thu, 11 Mar 2010 23:55:57 +0000

Nederlands English Français

De winter kwam in zicht dus ik dacht bij mijn eigen, geen beter moment om mij ergens tijdelijk te huisvesten en uiteraard geen betere plaats dan het in klimaat met België vergelijkbare Vancouver, de meest leefbare stad in Noord-Amerika. Het vinden van een woonplaats bleek niet zo moeilijk. Met een Duits koppel dat ik op couchsurfing.org heb gevonden, ben ik er al redelijk vlug in geslaagd een betaalbare woning te vinden in Burnaby, vlak aan de metro en vlak aan het tweede grootste winkelcentrum van Canada. Een tijdelijke job vinden bleek echter minder simpel, toen ik midden december dan ook een job op de olympische spelen had gevonden die zou starten in januari, ben ik dan ook gestopt met zoeken. Nu kwam het er gewoon nog op aan van een leuk tijdverdrijf te vinden. Vancouver is een enorm groene stad met vele parken, daarenboven is er ook een, naar Noord-Amerikaanse normen, enorm goed fietsnetwerk, dus wandelen en fietsen waren zeker goede opties, ware het niet dat het 80% van de tijd ouwe wijven regent. Een ding was echter onafwendbaar, en eenmaal ik mijn conditie en gewrichten weer op peil had gekregen besloot ik dan ook om dit niet langer uit te stellen en de sabels weer op te nemen. Voor het eerst sinds mijn lange reis, voelt het echt of ik ergens woon.

Nederlands English Français

Winter came in sight, so I thought, this is about the best time to temporarily settle somewhere and of course there wasn’t a more optimal place than the most liveable city in North America, Vancouver, where the climate is practically the same as in Belgium. Finding a home didn’t seem to be too hard. Together with a German couple I met on couchsurfing.org, I was quick to find an affordable home in Burnaby, right next to the skytrain and right next to Canada’s second biggest mall. Finding a temporary job however was a completely different matter, hence, when I eventually found a job at the Winter Olympics that was supposed to take off a month later in January, I quit searching. All that was left for me to do was find a nice way to spend my time. Vancouver is an incredibly green city with loads of parks, on top of that it also has a, for North American standards, brilliant biking network, so hiking and biking were good options, if it weren’t for the extremely wet weather. One thing was unavoidable however, and once I got my stamina and joints back on there desired level, I decided to no longer procrastinate and take up the sabres again. For the first time since my long journey, there really is a place that feels like home.

Nederlands English Français

L’hiver en vue, je avais l’idée qu’il n’y avait pas un meilleur moment de demeurer et reposer quelque part. Évidemment le meilleur choix était Vancouver, la plus viable des villes de l’Amérique du Nord, où le climat est comparable au climat belge. Trouver d’accomodations n’était pas si difficile. En joignant un couple allemand, que j’avais rencontré sur couchsurfing.org, j’ai vite trouvé un appartement abordable tout près du métro et tout près du deuxième centre d’achat du Canada. Trouver un boulot temporaire n’était pas si facile, donc quand je avais trouvé un job aux jeux olympiques en décembre, où je devais commencer en janvier, j’ai arrêté de chercher. Maintenant la seule chose que j’avais encore à faire était de trouver un passe-temps agréable. Vancouver est une ville extrèmement verte qui a plein de parcs, au-dessus de cela la ville a un réseau de vélo fantastique, surtout si on le compare avec des autre villes canadiennes ou américaines, donc faire des promenades et des tour à vélo était une bonne option, si Vancouver n’était pas une des villes canadiennes les plus mouillées. Toutefois, il n’y avait qu’une chose inévitable, et dès que le moment était là où mon physique et mes articulations étaient denouveau au niveau préféré, je ne le pouvais plus procrastiner et j’ai repris les sabres. Pour la première fois depuis j’ai commencé mon voyage, je me sens vraiment à la maison.